Projekcija filma „Tura do Strazbura“ na Žitnom trgu u Sremskoj Mitrovici, koju su organizovali Zbor Sremska Mitrovica, nije ostala upamćena po samom filmu, već po atmosferi koja je pratila događaj — zvižducima, turiranju motora, dobacivanjima i međusobnim optužbama za provociranje i ometanje.
Dok organizatori tvrde da je skup pokušala da omete grupa motociklista, deo građana smatra da je reakcija na trgu zapravo posledica višemesečnih protesta i blokada koje su prethodno organizovali upravo oni koji sada govore o pravu na nesmetano okupljanje.
U tome se otvara pitanje koje poslednjih meseci sve češće prati političku i društvenu atmosferu u gradu — da li se pravo na protest i javno izražavanje tumači jednako za sve ili zavisi od toga ko protest organizuje.
Tokom prethodnih godinu dana u Sremskoj Mitrovici organizovano je više protesta i blokada u kojima su pojedini kulturni i javni događaji bili prekidani ili ometani. Jedan od primera bio je protest tokom manifestacije „Vinski park“ ispred Carske palate, kada su aktivisti tvrdili da se organizovanjem događaja ugrožava arheološki lokalitet i javni interes. Slične scene viđene su i tokom pojedinih tamburaških večeri i gradskih manifestacija, kada su zvižduci i negodovanje postali deo političkog izraza nezadovoljstva.
U tim situacijama protesti su predstavljani kao legitimno građansko pravo, oblik političkog stava i pritiska na institucije. Međutim, kada se tokom projekcije filma „Tura do Strazbura“ pojavio otpor dela građana koji nisu podržavali događaj, organizatori su to ocenili kao pokušaj gušenja slobode okupljanja i politički pritisak.
U tim situacijama protesti su predstavljani kao legitimno građansko pravo, oblik političkog stava i pritiska na institucije. Međutim, kada se tokom projekcije filma „Tura do Strazbura“ pojavio otpor dela građana koji nisu podržavali događaj, organizatori su to ocenili kao pokušaj gušenja slobode okupljanja i politički pritisak.
Zanimljivo je da je upravo film „Tura do Strazbura“ i ranije bio predmet političkih sukoba u gradu, pošto su organizatori prethodno tvrdili da je projekcija bila opstruisana i faktički onemogućena, za šta su odgovornost pripisivali lokalnoj vlasti. Sa druge strane, objavljeno je da su vlasnici lokala gde je film trebalo da bude prikazan u međuvremenu otkazali gostoprimstvo. Ovoga puta zabrana se više ne pominje, ali se govori o pritiscima, provokacijama i pokušajima ometanja događaja.
Upravo u toj razlici percepcije vidi se širi problem društvene polarizacije koja se poslednjih meseci preliva i na javni prostor. Pozivaju se na pravo na slobodno izražavanje, ali teško prihvataju isto to pravo kada dolazi sa suprotne strane.
Za jedne su zvižduci i ometanje događaja bili „građanski bunt“ i legitimno izražavanje nezadovoljstva, ali kada se slična reakcija vrati sa druge strane, onda se govori o „huliganstvu“, pritiscima i ugrožavanju prava. Blokade su predstavljane kao „borba za javni interes“, ali kada deo građana iste takve postupke vidi kao „uzurpaciju grada“ i ometanje javnog života, tada takvo tumačenje izaziva negodovanje. Upravo zato svaki novi događaj u centru grada sve manje ostaje kulturni ili društveni događaj, a sve više postaje simbol političkog svrstavanja.
U takvoj atmosferi građani sve češće ne raspravljaju o sadržaju događaja, već o tome „ko stoji iza njega“.
