Sremska Mitrovica – Trenutna epidemiološka situacija na području Srema je i dalje stabilna Broj obolelih od groznice Zapadnog Nila je na nivou od pre nekoliko nedelja, a to je četvoro obolelih.  Radi se o licima iz Inđije, Stare Pazove i Pećinaca. Njihovo stanje je stabilno.

Kako tvrde neki stručnjaci ne postoji opasnost od epidemije jer bolest nije specifična za naše područje.
U 80 odsto slučajeva kod uboda komaraca koji nose virus groznice zapadnog Nila ne razvija se nikakva simptomatologija, dok kod 20 odsto slučajeva simptomatologija je slična prehladu, malaksalost, groznica.

Groznica zapadnog Nila (West Nile Fever)

Groznicu zapadnog Nila uzrokuje istoimeni virus koji pripada ARBO (arthropode borne) virusima, familiji Flaviviridae i rodu Flavivirus, kome pripada i veliki broj drugih virusa izazivača groznica i encefalitisa u različitim žarištima širom sveta (denga, St. Luis encefalitis, japanski encefalitis, bolest kijasanurske šume, encefalitis doline marej…). Najveći broj tih bolesti je vezan za ograničene teritorije i kod nas se nikada ne javljaju.

Prirodni rezervoar uzročnika i način prenošenja na ljude

Virus se održava u prirodnom ciklusu koji čine brojne vrste ptica (selica kao što su divlje patke i guske, i stanarica poput gavranova, svraka, čavki, domaćih i divljih golubova i sl.) i tzv. ornitofilnih[2] komaraca iz više različitih rodova.

Ptice retko obolevaju, ali nakon infekcije se kod njih razvija visoka viremija (nivoa virusna u krvi) te predstavljaju idealan rezervoar za nove komarce. Ptice ne prenose infekciju direktno sa međusobno. Neophodan je vektor.

Komarci nakon što se nahrane krvlju inficirane ptice postaju zarazni nakon 10-14 dana, ostaju zarazni doživotno, i mogu da prenesu infekciju na druge ptice ili sisare.

Ljudi, konji i drugi sisari su prelazni, slučajni, domaćini. Do infekcije dolazi ubodom zaraženog komarca. Međutim, kod ljudi, konja i drugih sisara nivo virusa u krvi nije visok, te nisu pogodni za dalje prenošenje infekcije, odnosno za zaražavanje novih komaraca. Takođe, virus se ne širi direktno sa osobe na osobu, već isključivo preko zaraženog komarca.

Komarci koji prenose infekciju pripadaju rodovima Culex, Aedes i Anopheles.

Svi su prisutni i u umerenoj klimatskoj zoni, s tim što su područja u kojima je dokazana infekcija kod komaraca i dalje ograničena.

U nekim zemljama, poput Italije, Mađarske, Španije, Egipta, Izraela, Grčke, Rusije, je dokazano prisustvo virusa i u populaciji ptica (različitih vrsta) i kod komaraca.

Bolest je prvi put dokazana u Ugandi 1937. godine. Žarišta infekcije su se ranije nalazila isključivo u Africi, Aziji i na Bliskom Istoku.

1962. godine je bolest prvi put potvrđena u Evropi (Francuska).

1996. se javlja prva epidemija na evropskom kontinentu (istok Rumunije), a potom se epidemije registruju u nekim delovima Rusije (1999, 2010), Izrael (2000), Grčka (2010, 2011), Turska (2010).

Možda Vam se svidi i